De tweede periode kregen we Hans Laban als leraar voor het vak Serieel Beeld. Al snel bleek dat Hans erg veel passie voor zijn vak toont en door middel van enthousiaste verhaaltjes ons wou laten inzien hoe we te werk zouden kunnen gaan. Het logische gevolg zou zijn geweest als ik hierdoor erg gemotiveerd zou raken, maar al gauw merkte ik dat ik een beetje achter de feiten aan bleef lopen, serieel beeld kwam altijd als laatste vak in de week en aangezien ik mentaal en lichamelijk nog niet fit was bleek dat erg moeizaam. Dit vond ik erg jammer omdat serieel beeld in potentie het leukste vak is (naar mijn mening dan).
De opdracht was als volgt: we kregen allemaal een foto en een ansichtkaart (met tekst) en ook hier ging het (net als bij 2d) om associeren. Ik ontving een kaartje van een kleine keet met daarop de tekst: wonderful jesus communication centre, en een ansichtkaart van een tunesische tempel met op de achterkant een (redelijk treurige) tekst van een man:
'Hallo, Bedankt voor de fax. Het is wel erg treurig allemaal, ik heb veel gebeld maar geen gehoor! Hier is het de laatste paar dagen rotweer. Daarvoor elke dag naar het strand. Ik ben met de feestdagen erg eenzaam geweest. Dat hoor je nog wel. Hopelijk hoor ik nog iets 's-morgens voor 8 uur of anders 's-avonds na 10 uur 0021673348800. Het allerbeste en sterkte, Joop.'
we werkten in groepjes, en het was de bedoeling dat je eerst een tekening maakte als antwoord op je ontvangen kaartjes, en daarna moest iemand anders uit je groepje daar weer een antwoord op geven, etc.
Hier is het resultaat van die sessie:
Daarna moesten we met het materiaal dat we hadden proberen een verhalend beeld te maken, door middel van kleine stop-motion filmpjes of storyboard achtige schetsjes. Doordat ik op een gegeven moment achter begon te lopen heb ik heel even met Hans Laban gesproken over de situatie, hij heeft begrip getoond en mij als advies meegegeven om toch te proberen om mezelf tot werk te zetten.
Ik heb thuis dus gewerkt aan een kort filmpje dat ik als eindresultaat heb laten zien met in de hoofdrol kleine legopoppetjes verkleed als nomaden:
Achteraf denk ik bij mezelf dat er veel meer in had gezeten dit blok, ik heb mij veel te weinig ingezet voor het komen tot een bepaald doel en dat vind ik jammer omdat ik dit een erg leuk vak vind. Jammer genoeg kon ik het soms gewoon niet opbrengen en is daardoor het onderzoeksgedeelte een beetje traag op gang gekomen.
Het uiteinelijke filmpje was na een aantal tegenslagen (2 keer vastlopen van mijn pc midden in het bewerken, niet opgeslagen... je zou zeggen een ezel stoot zich niet 2 keer aan de zelfde steen maar jawel) toch nog best goed gelukt, alleen door een gebrek aan tijd wat aan de korte kant.
Puntjes van kritiek waren het gebrek aan voorbereidend werk en te weinig verbeeldende apsecten.
Inmiddels heb ik een nieuwe PC besteld die niet terugdeinst voor wat multitasking en zodoende kan ik ervan uitgaan dat er wat minder technische problemen zullen voorkomen.
Wat ik heb geleerd:
- Samenwerken (al ging dit niet al te vloeiend af en toe)
- Mijn verbeelding de vrije loop laten nemen
- Meer technische vaardigheden op gebied van videobewerken.